Księga
-
-
Papierowe płyty podłoża
-
-
-
-
 |
Miejsce:
Poland
Dołączył:
2015, sty 21
Widziany:
22d 14h |
|
Tytuł: |
Papierowe płyty podłoża |
|
Napisany: |
2016, wrz 19 14:47 (119 miesięcy, 13 dni temu) |
|
Zmieniany: |
|
|
Data: |
2017, mar 7 10:48 (113 miesięcy, 24 dni temu) |
|
Zmieniany: |
18 razy |
|
Odsłon: |
8968 |
Ostatnio modyfikowane artykuły
| lis 6 23:03 |
 |
Wystawy > Wystawa Zodiac |
| sty 27 14:50 |
 |
Poradniki > Jak wybielić klocki LEGO? |
| lis 17 21:36 |
|
Ściana Klocków > Klasyczne opakowania |
| lis 13 21:53 |
|
Księga > Ściana Klocków |
| wrz 16 16:47 |
|
Wystawy > Lublin 2017 |
| wrz 16 16:47 |
|
Księga > Wystawy |
| kwi 15 20:44 |
|
Historia LEGO > Ewolucja miejskich zestawów LEGO |
| mar 10 09:35 |
|
Poradniki > Jak przechowywać klocki LEGO? |
Wprowadzenie
Na Clabrisic wszystkie recenzowane zestawy umieszczane są w specjalnie zbudowanych sceneriach. Od początku zależało mi na tym, aby stworzyć scenę bez widocznych elementów świata realnego. Fotele, stoły czy szafy w tle psują bardzo efekt, jaki można uzyskać ze złożenia różnych konstrukcji z klocków Lego. Podłoże w postaci trawy, wody lub ziemi oraz niebieskie niebo w tle to podstawowe i kompletnie minimalne elementy każdej scenerii, jaką chciałem zbudować. Jest to moja próba odwzorowania uniwersum miasta, gdzie główną rolę odgrywają postacie w formie mini-figurek Lego wykonując przeróżne akcje mając do dyspozycji szereg budowli oraz pojazdów z klasyki zestawów motywu Town z lat 80tych oraz 90tych. Z drugiej strony chciałem mieć możliwość łatwego rozkładania i składania podłoża, aby móc w razie potrzeby złożyć wszystko do pudła i rozłożyć na nowo w innej formie w następnym tygodniu. Zaawansowani modelarze tworzą bardzo ładne dioramy z wykorzystaniem przeróżnych technik gipsowych, glinianych lub jeszcze innych. Niewątpliwe dają one bardzo ładny efekt, ale niestety stworzenie dużej scenerii mogłoby być drogie oraz ciężkie w przechowywaniu. Jednak najważniejszą rzeczą jest tutaj czynnik łączenia kilku rodzajów podłoża w jedno w różnej konfiguracji i możliwość rozłożenia na mniejsze elementy.
Ostatecznie postanowiłem spróbować z papierem, jako że papier jest dość tani i w miarę szybko można stworzyć nowe elementy. Zwykły kolorowy papier wydawał mi się zbyt sztuczny, bo był zbyt gładki i doskonały. Potrzebowałem czegoś co ma chociaż trochę chropowatości, aby tekstura była ciekawsza. W tym momencie wpadłem na bibułę. Nie było nic lepszego, więc postanowiłem wziąć duży blok papieru A3 oraz połączyć go klejem z bibułą. Efekty tego można zobaczyć w pierwszych moich sceneriach jak np. w Aeropolis.
W tych sceneriach używałem zwyczajnych dużych bloków A3 z naklejoną bibułą na całość. Położone jedne na drugiej tak, by uzupełnić przerwy między płytami bazowymi Lego o wymiarach 256x256mm. W ten sposób zbudowałem kilka scenerii, ale to nie było wystarczające. Strasznie ograniczało możliwości oraz bardzo ciężko było dodać nowe detale jak np. faliste przejście pomiędzy trawą a wodą lub chociażby plażę. Chciałem stworzyć coś bardziej elastycznego i trwałego, aby móc wykorzystać w różnych konfiguracjach. To nie wszystko, bo takie płyty musiałem jakoś ze sobą połączyć, ale tak by to nie było na stałe. Najlepiej, aby płyty miały podobny wymiar do tych co oferuje Lego, czyli 256x256mm. Wtedy łączenie ich ze sobą byłoby o wiele prostsze. Po kilku dniach lub nawet tygodniach różnych prób udało mi się opracować jeden system na tyle elastyczny, że daje mi możliwość łączenia przygotowanych wcześniej papierowych płyt 256x256mm w każdą stronę oraz możliwość spięcia spinaczem w celu utrwalenia połączenia. Efekt można zobaczyć w nowszych sceneriach miasta Bebricton jak np. na Aeropolis lub Aeropolis.
Problemy
Papier jest niestety dość delikatny, nawet ten gruby papier techniczny. Po użyciu sporej warstwy kleju papier potrafi się zawinąć i później ciężko go wyprostować. Powoduje to niezbyt fajny efekt przerw podczas łączenia. Druga sprawa to dokładność. Bardzo ciężko jest precyzyjnie wyciąć papier co do mikrometra, aby wszystkie płyty były równe i nie powodowały problemów podczas łączenia. Czasami zdarza się, że mimo starannego wycinania jednak jest różnica ćwierć milimetra w wielkości płyty i wtedy trzeba mocniej dociskać, aby je połączyć. Spinacze również nie łączą idealnie dwóch płyt, tak by przerwa między nimi nie była kompletnie widoczna.
Zdjęcie raju powyżej również posiadało w paru miejscach dziury pomiędzy płytami, które łatałem w późniejszym etapie przetwarzania zdjęcia w programie graficznym, bo po prostu nie byłem w stanie w pełni zapanować nad wszystkimi połączeniami.
Pozostaje kilka niedociągnięć, z którymi jeszcze trzeba sobie poradzić. Nie mniej jednak efekt można uzyskać całkiem ciekawy, a do stworzenia takich płyt nie trzeba więcej niż kilka złotych i trochę pracy zręcznościowej.
Jak zacząć?
W pierwszym etapie należy przygotować sobie materiały i narzędzia. Potrzebne będą:
- Nożyk techniczny do cięcia papieru
- Ołówek do oznaczania i odmierzania odległości
- Linijka minimum 30cm
- Nożyczki
Materiały:
- blok papieru technicznego A3 (zazwyczaj 10 sztuk)
- klej biurowy w sztyfcie (najlepiej posiadać w dwóch wielkościach, duży 36g do klejenia płyt oraz 10g do klejenia mniejszych elementów)
- zrolowana bibuła. Potrzebna jest bibuła o minimalnej szerokości 27cm. Ja kupuję bibułę zwiniętą w rolce o wymiarze 200x50cm, która jest dość tania i kosztuje niecałe 2 PLN.
- drewniana stara płyta o rozmiarach minimum 30cm na 30cm (aby chociaż zmieściła się jedna kartka A3). Jest to bardzo ważne, bo przecież nie chcemy zniszczyć sobie biurka. Często będzie trzeba wyciąć coś używając nożyka, a wtedy lepiej przejechać nim po starej płycie aniżeli po własnym biurku. Może to być dowolna płyta, aby była gruba przynajmniej na pół centymetra.
Materiały nie powinny kosztować więcej niż 10 PLN, a można już z tego zrobić nawet 7 płyt.
UWAGA! Jeśli masz mniej niż 18 lat to poproś rodzica o pomoc. Nie próbuj sam tego robić, ponieważ nożyk techniczny jest bardzo ostry i możesz zrobić sobie krzywdę.
Wycinanie
Na początek chcę zwrócić uwagę, że prezentowane poniżej obrazy wewnątrz artykułu można znaleźć w większej rozdzielczości w galerii na samym dole. Ponadto w galerii jest dwa razy więcej zdjęć z całego przebiegu tworzenia płyty.
Posiadając narzędzia oraz materiały można rozpocząć od oznaczenia ołówkiem linii do wycięcia.
Pierwszy krok to jak najdokładniejsze oznaczenie linii wycięcia głównej płyty. Jest to najważniejsze, ponieważ jeśli wytniesz tutaj choćby o pół milimetra za mało lub z za dużo, będziesz mieć potem problemy z łączeniem większej ilości od dwóch płyt ze sobą. Płyta powinna mieć wymiar równo 256x256mm. Ja oznaczam odległość w trzech miejscach i dopiero rysuję wg. nich linię. Następnie sprawdzam jeszcze raz, czy linia na pewno jest w odległości 256mm od granicy i wtedy dopiero wycinam. Jedno szybkie cięcie nożykiem wzdłuż linijki przyciśniętej mocno do ówcześnie narysowanej linii.
Drugi krok to wycięcie zakładek, które zostaną przyklejone pod spodem. Cztery zakładki na każdą stronę. Każda zakładka ma wymiar 236mm na 40mm. Wszystkie wewnętrzne wymiary podane zostały na rysunku. Obliczyłem to specjalnie tak, aby zmieścić się w jednym bloku A3. Na powyższym rysunku widać jak wyglądają linie, ale to zrobiłem demonstracyjnie. Normalnie nie trzeba tego wszystkiego rysować za każdym razem, wystarczy tylko oznaczyć sobie odległości kropkami i wyciąć odpowiednie otwory według nawet samej linijki. Na powyższym rysunku wszystkie linie, jakie trzeba wyciąć oznaczyłem grubą linią.
Pozostała część po wycięciu idealnie wystarczy do stworzenia spinaczy. Spinacz ma wymiar 18mm na 40mm. 18 mm jest tutaj ważne ze względu tego, aby część wkładana była mniejsza od rozmiaru otworu, który powinien być szeroki na 10mm. Dwa milimetry pomiędzy wkładkami spinacza pozostają na wycięcie dziury.
Dobrze, aby rozmiary zakładek oraz spinaczy były w miarę dokładne, ale nawet jeśli wytnie się 1mm mniej lub więcej to można nadal taki element użyć.
Zakładki po wycięciu należy skleić na końcówkach, aby otrzymać otwory na spinacze. Należy zgiąć obydwie końcówki i nałożyć większą na mniejszą tak, aby większa zrównała się z wielkością zakładki. Najlepiej jest po prostu zobaczyć o co chodzi, co przedstawiam na poniższym zdjęciu.
Ważne jest, aby wyrównać końcówki przed sklejeniem, wtedy otwory będą mieć odpowiednią wielkość.
Druga sprawa to sklejenie środka zakładki. Lepiej jest łączyć dwie małe zakładki aniżeli jedną dużą, ponieważ wtedy mniejsza jest szansa na wygięcie płyty na brzegu powodując tym samym niepożądane widoczne przerwy.
Na koniec należy odciąć resztę z końcówki dwu-centymetrowej, pozostawiając tym dwa otwory jedno-centymetrowe po dwóch stronach.
Ostatni etap to wycięcie i sklejenie spinaczy. Po wycięciu należy je zgiąć w połowie i skleić. Podwójnej grubości spinacze są wytrzymalsze. Po sklejeniu trzeba jeszcze wyciąć dwu milimetrowy otwór pomiędzy wkładkami spinacza, najlepiej nożyczkami. Na koniec warto jeszcze odciąć rogi wkładek spinacza na wysokości ok. 2 mm, tak jak widać na poniższym zdjęciu. Wkładanie ich w otwór będzie wtedy o wiele prostsze.
To tyle, jeśli chodzi o blok techniczny. Nadszedł czas na bibułę.
Bibuła
Bibuła o wymiarze 50cm x 200cm jest zbyt szeroka na naszą płytę o szerokości 256mm. Najlepiej jest przymierzyć na oko i odciąć resztę zwiniętej bibuły.
Ta resztka będzie późnej bardzo pomocna do tworzenia wielowarstwowych płyt. Jednakże, do utworzenia płyty jednokolorowej trzeba nam bibułę o szerokości 256mm, dlatego też trzeba przymierzyć zwiniętą bibułę na oko tak, aby z dwóch stron pozostało 1-2cm i odciąć resztę.
Następnie trzeba wyciąć kwadraty wzdłuż bibuły podobnie odmierzając tak, aby pozostało na oko 1-2cm z obydwu boków.
Kolejnym etapem jest przyklejenie bibuły. Z doświadczenia wiem, że lepiej jest zakleić kompletnie całą powierzchnię. Dlaczego? Ponieważ niestety, ale bibuła jest dość delikatna i wcześniej czy później dotkniesz lub staniesz na takiej niedoklejonej części i ją po prostu zedrzesz niszcząc sobie płytę.
Najlepszy do tego jest duży klej w sztyfcie 36g. Należy wysmarować górny pasek płyty i rozpocząć od przyklejenia bibuły z jednej strony. Lepiej jest podzielić sobie ten etap na dwa kroki. Następnie można wysmarować całość płyty i przykleić całą bibułę. Trzeba trochę wprawy, aby sprawnie przykleić całość bez zaginania, ale nie jest to taki duży problem.
Ostatnim etapem jest zagięcie boków i zaklejenie ich pod spodem.
Po wykonaniu tych czynności otrzymujemy zaklejoną płytę bibułą o równych brzegach.
Zakładki
Zakładki przyklejamy w odległości 1cm po bokach oraz tak, aby wystawały 1cm z przodu. Zawsze zaklejaj grubszą stroną (otworów) do płyty. Należy tak wysmarować wewnętrzną część, aby pozostawić 1cm przerwy wewnątrz. Ten otwór będzie służyć do zaciskania płyt między sobą. Środek należy również zakleić, aby zmniejszyć przestrzeń łączącą dzieląc ją na dwa otwory zamiast jednego wielkiego.
Powtarzamy operację dla czterech zakładek z każdej strony.
Szlifowanie
Na koniec warto jest obciąć kanty każdej z ośmiu zakładek, aby łatwiej było je wkładać. Jednakże ważne jest, aby nie obcinać po całej długości, a maksymalnie do 3 mm.
Kolejną czynność, jaką warto zrobić to sprawdzenie czy każdy otwór nie jest zaklejony. Zazwyczaj potrafią się posklejać wewnątrz i wtedy nie będziemy w stanie włożyć spinacza. Najlepiej zrobić to nożyczkami lub nożykiem.
Łączenie płyt może być czasem denerwujące, bo jednak nie zawsze da się włożyć spinacz idealnie i trzeba sobie pomagać odwracając płyty.
Nie mniej jednak efekt można uzyskać całkiem fajny, a co najważniejsze - płyty można sobie złożyć do pudła i rozłożyć w dowolnej chwili na nowo! Jeśli zadbasz o nie, to nie zniszczą się szybko i posłużą przez dłuższy czas.
Podsumowanie
Tworzenie płyt zajmuje trochę czasu, ale jest to całkiem fajne zajęcie w trakcie oglądania filmu lub jakiegoś materiału naukowego lub dokumentalnego. Efekt, jaki można uzyskać jest całkiem fajny moim zdaniem i wystarczający. Najważniejszy aspekt został spełniony, czyli możliwość dowolnego łączenia płyt i dowolna możliwość ich tworzenia, bo bibułek jest bardzo dużo w różnych sklepach i są one dość tanie.
Warto zauważyć, że bibuła z każdej firmy ma zawsze inny odcień i czasami różną teksturę. Niektóre bibuły mogą nawet farbować! Jednakże spotkałem się tylko raz z takim przypadkiem. Nie mniej jednak, gdy zaczniemy tworzyć płyty używając bibuły z jednej firmy to radzę używać dokładnie takiej samej do następnych. Najlepszym wyjściem jest na próbę kupić kilka z różnych firm i zobaczyć jak się sprawdzą przy klejeniu, a dopiero potem kupować większe ilości i trzymać się jednej firmy.
Jeśli masz nadal pytania, jeśli uważasz że coś niedostatecznie wyjaśniłem to koniecznie napisz o tym w komentarzach.
Dzięki za przeczytanie całego poradnika i życzę miłej zabawy podczas tworzenia płyt!
Jeśli jesteś zainteresowany dalszym tworzeniem podłoża z papieru i bibuły oraz chcesz wiedzieć więcej jak robić faliste przejścia lub górki, napisz mi o tym w komentarzach. Jeśli będzie zainteresowanie tematem to napiszę kolejne poradniki jak to robić.
Na Clabrisic wszystkie recenzowane zestawy umieszczane są w specjalnie zbudowanych sceneriach. Od początku zależało mi na tym, aby stworzyć scenę bez widocznych elementów świata realnego. Fotele, stoły czy szafy w tle psują bardzo efekt, jaki można uzyskać ze złożenia różnych konstrukcji z klocków Lego. Podłoże w postaci trawy, wody lub ziemi oraz niebieskie niebo w tle to podstawowe i kompletnie minimalne elementy każdej scenerii, jaką chciałem zbudować. Jest to moja próba odwzorowania uniwersum miasta, gdzie główną rolę odgrywają postacie w formie mini-figurek Lego wykonując przeróżne akcje mając do dyspozycji szereg budowli oraz pojazdów z klasyki zestawów motywu Town z lat 80tych oraz 90tych. Z drugiej strony chciałem mieć możliwość łatwego rozkładania i składania podłoża, aby móc w razie potrzeby złożyć wszystko do pudła i rozłożyć na nowo w innej formie w następnym tygodniu. Zaawansowani modelarze tworzą bardzo ładne dioramy z wykorzystaniem przeróżnych technik gipsowych, glinianych lub jeszcze innych. Niewątpliwe dają one bardzo ładny efekt, ale niestety stworzenie dużej scenerii mogłoby być drogie oraz ciężkie w przechowywaniu. Jednak najważniejszą rzeczą jest tutaj czynnik łączenia kilku rodzajów podłoża w jedno w różnej konfiguracji i możliwość rozłożenia na mniejsze elementy.
Ostatecznie postanowiłem spróbować z papierem, jako że papier jest dość tani i w miarę szybko można stworzyć nowe elementy. Zwykły kolorowy papier wydawał mi się zbyt sztuczny, bo był zbyt gładki i doskonały. Potrzebowałem czegoś co ma chociaż trochę chropowatości, aby tekstura była ciekawsza. W tym momencie wpadłem na bibułę. Nie było nic lepszego, więc postanowiłem wziąć duży blok papieru A3 oraz połączyć go klejem z bibułą. Efekty tego można zobaczyć w pierwszych moich sceneriach jak np. w Aeropolis.
W tych sceneriach używałem zwyczajnych dużych bloków A3 z naklejoną bibułą na całość. Położone jedne na drugiej tak, by uzupełnić przerwy między płytami bazowymi Lego o wymiarach 256x256mm. W ten sposób zbudowałem kilka scenerii, ale to nie było wystarczające. Strasznie ograniczało możliwości oraz bardzo ciężko było dodać nowe detale jak np. faliste przejście pomiędzy trawą a wodą lub chociażby plażę. Chciałem stworzyć coś bardziej elastycznego i trwałego, aby móc wykorzystać w różnych konfiguracjach. To nie wszystko, bo takie płyty musiałem jakoś ze sobą połączyć, ale tak by to nie było na stałe. Najlepiej, aby płyty miały podobny wymiar do tych co oferuje Lego, czyli 256x256mm. Wtedy łączenie ich ze sobą byłoby o wiele prostsze. Po kilku dniach lub nawet tygodniach różnych prób udało mi się opracować jeden system na tyle elastyczny, że daje mi możliwość łączenia przygotowanych wcześniej papierowych płyt 256x256mm w każdą stronę oraz możliwość spięcia spinaczem w celu utrwalenia połączenia. Efekt można zobaczyć w nowszych sceneriach miasta Bebricton jak np. na Aeropolis lub Aeropolis.
Problemy
Papier jest niestety dość delikatny, nawet ten gruby papier techniczny. Po użyciu sporej warstwy kleju papier potrafi się zawinąć i później ciężko go wyprostować. Powoduje to niezbyt fajny efekt przerw podczas łączenia. Druga sprawa to dokładność. Bardzo ciężko jest precyzyjnie wyciąć papier co do mikrometra, aby wszystkie płyty były równe i nie powodowały problemów podczas łączenia. Czasami zdarza się, że mimo starannego wycinania jednak jest różnica ćwierć milimetra w wielkości płyty i wtedy trzeba mocniej dociskać, aby je połączyć. Spinacze również nie łączą idealnie dwóch płyt, tak by przerwa między nimi nie była kompletnie widoczna.
Zdjęcie raju powyżej również posiadało w paru miejscach dziury pomiędzy płytami, które łatałem w późniejszym etapie przetwarzania zdjęcia w programie graficznym, bo po prostu nie byłem w stanie w pełni zapanować nad wszystkimi połączeniami.
Pozostaje kilka niedociągnięć, z którymi jeszcze trzeba sobie poradzić. Nie mniej jednak efekt można uzyskać całkiem ciekawy, a do stworzenia takich płyt nie trzeba więcej niż kilka złotych i trochę pracy zręcznościowej.
Jak zacząć?
Narzędzia i materiały
W pierwszym etapie należy przygotować sobie materiały i narzędzia. Potrzebne będą:
- Nożyk techniczny do cięcia papieru
- Ołówek do oznaczania i odmierzania odległości
- Linijka minimum 30cm
- Nożyczki
Materiały:
- blok papieru technicznego A3 (zazwyczaj 10 sztuk)
- klej biurowy w sztyfcie (najlepiej posiadać w dwóch wielkościach, duży 36g do klejenia płyt oraz 10g do klejenia mniejszych elementów)
- zrolowana bibuła. Potrzebna jest bibuła o minimalnej szerokości 27cm. Ja kupuję bibułę zwiniętą w rolce o wymiarze 200x50cm, która jest dość tania i kosztuje niecałe 2 PLN.
- drewniana stara płyta o rozmiarach minimum 30cm na 30cm (aby chociaż zmieściła się jedna kartka A3). Jest to bardzo ważne, bo przecież nie chcemy zniszczyć sobie biurka. Często będzie trzeba wyciąć coś używając nożyka, a wtedy lepiej przejechać nim po starej płycie aniżeli po własnym biurku. Może to być dowolna płyta, aby była gruba przynajmniej na pół centymetra.
Materiały nie powinny kosztować więcej niż 10 PLN, a można już z tego zrobić nawet 7 płyt.
UWAGA! Jeśli masz mniej niż 18 lat to poproś rodzica o pomoc. Nie próbuj sam tego robić, ponieważ nożyk techniczny jest bardzo ostry i możesz zrobić sobie krzywdę.
Wycinanie
Na początek chcę zwrócić uwagę, że prezentowane poniżej obrazy wewnątrz artykułu można znaleźć w większej rozdzielczości w galerii na samym dole. Ponadto w galerii jest dwa razy więcej zdjęć z całego przebiegu tworzenia płyty.
Szkic
Posiadając narzędzia oraz materiały można rozpocząć od oznaczenia ołówkiem linii do wycięcia.
Pierwszy krok to jak najdokładniejsze oznaczenie linii wycięcia głównej płyty. Jest to najważniejsze, ponieważ jeśli wytniesz tutaj choćby o pół milimetra za mało lub z za dużo, będziesz mieć potem problemy z łączeniem większej ilości od dwóch płyt ze sobą. Płyta powinna mieć wymiar równo 256x256mm. Ja oznaczam odległość w trzech miejscach i dopiero rysuję wg. nich linię. Następnie sprawdzam jeszcze raz, czy linia na pewno jest w odległości 256mm od granicy i wtedy dopiero wycinam. Jedno szybkie cięcie nożykiem wzdłuż linijki przyciśniętej mocno do ówcześnie narysowanej linii.
Drugi krok to wycięcie zakładek, które zostaną przyklejone pod spodem. Cztery zakładki na każdą stronę. Każda zakładka ma wymiar 236mm na 40mm. Wszystkie wewnętrzne wymiary podane zostały na rysunku. Obliczyłem to specjalnie tak, aby zmieścić się w jednym bloku A3. Na powyższym rysunku widać jak wyglądają linie, ale to zrobiłem demonstracyjnie. Normalnie nie trzeba tego wszystkiego rysować za każdym razem, wystarczy tylko oznaczyć sobie odległości kropkami i wyciąć odpowiednie otwory według nawet samej linijki. Na powyższym rysunku wszystkie linie, jakie trzeba wyciąć oznaczyłem grubą linią.
Pozostała część po wycięciu idealnie wystarczy do stworzenia spinaczy. Spinacz ma wymiar 18mm na 40mm. 18 mm jest tutaj ważne ze względu tego, aby część wkładana była mniejsza od rozmiaru otworu, który powinien być szeroki na 10mm. Dwa milimetry pomiędzy wkładkami spinacza pozostają na wycięcie dziury.
Wycinanie
Dobrze, aby rozmiary zakładek oraz spinaczy były w miarę dokładne, ale nawet jeśli wytnie się 1mm mniej lub więcej to można nadal taki element użyć.
Zakładki po wycięciu należy skleić na końcówkach, aby otrzymać otwory na spinacze. Należy zgiąć obydwie końcówki i nałożyć większą na mniejszą tak, aby większa zrównała się z wielkością zakładki. Najlepiej jest po prostu zobaczyć o co chodzi, co przedstawiam na poniższym zdjęciu.
Ważne jest, aby wyrównać końcówki przed sklejeniem, wtedy otwory będą mieć odpowiednią wielkość.
Sklejanie zakładek
Druga sprawa to sklejenie środka zakładki. Lepiej jest łączyć dwie małe zakładki aniżeli jedną dużą, ponieważ wtedy mniejsza jest szansa na wygięcie płyty na brzegu powodując tym samym niepożądane widoczne przerwy.
Na koniec należy odciąć resztę z końcówki dwu-centymetrowej, pozostawiając tym dwa otwory jedno-centymetrowe po dwóch stronach.
Spinacze
Ostatni etap to wycięcie i sklejenie spinaczy. Po wycięciu należy je zgiąć w połowie i skleić. Podwójnej grubości spinacze są wytrzymalsze. Po sklejeniu trzeba jeszcze wyciąć dwu milimetrowy otwór pomiędzy wkładkami spinacza, najlepiej nożyczkami. Na koniec warto jeszcze odciąć rogi wkładek spinacza na wysokości ok. 2 mm, tak jak widać na poniższym zdjęciu. Wkładanie ich w otwór będzie wtedy o wiele prostsze.
Spinacze
Bibuła
Bibuła o wymiarze 50cm x 200cm jest zbyt szeroka na naszą płytę o szerokości 256mm. Najlepiej jest przymierzyć na oko i odciąć resztę zwiniętej bibuły.
Wycinanie bibuły
Następnie trzeba wyciąć kwadraty wzdłuż bibuły podobnie odmierzając tak, aby pozostało na oko 1-2cm z obydwu boków.
Sklejanie bibuły
Sklejanie bibuły
Wewnętrzna strona
Wewnętrzna strona
Zakładki
Zakładki
Powtarzamy operację dla czterech zakładek z każdej strony.
Zakładki
Szlifowanie
Zakładki
Sprawdzanie otworów
Testowanie
Łączenie
Łączenie
Pudło z płytami
Podsumowanie
Tworzenie płyt zajmuje trochę czasu, ale jest to całkiem fajne zajęcie w trakcie oglądania filmu lub jakiegoś materiału naukowego lub dokumentalnego. Efekt, jaki można uzyskać jest całkiem fajny moim zdaniem i wystarczający. Najważniejszy aspekt został spełniony, czyli możliwość dowolnego łączenia płyt i dowolna możliwość ich tworzenia, bo bibułek jest bardzo dużo w różnych sklepach i są one dość tanie.
Warto zauważyć, że bibuła z każdej firmy ma zawsze inny odcień i czasami różną teksturę. Niektóre bibuły mogą nawet farbować! Jednakże spotkałem się tylko raz z takim przypadkiem. Nie mniej jednak, gdy zaczniemy tworzyć płyty używając bibuły z jednej firmy to radzę używać dokładnie takiej samej do następnych. Najlepszym wyjściem jest na próbę kupić kilka z różnych firm i zobaczyć jak się sprawdzą przy klejeniu, a dopiero potem kupować większe ilości i trzymać się jednej firmy.
Jeśli masz nadal pytania, jeśli uważasz że coś niedostatecznie wyjaśniłem to koniecznie napisz o tym w komentarzach.
Dzięki za przeczytanie całego poradnika i życzę miłej zabawy podczas tworzenia płyt!
Jeśli jesteś zainteresowany dalszym tworzeniem podłoża z papieru i bibuły oraz chcesz wiedzieć więcej jak robić faliste przejścia lub górki, napisz mi o tym w komentarzach. Jeśli będzie zainteresowanie tematem to napiszę kolejne poradniki jak to robić.
Komentarze
2016, wrz 30 09:19
Fajna sprawa, precyzyjna robota!
Tylko rzeczywiście trzeba o nie dbać i chować do pudełka, bo jeżeli zostawimy je na dłużej to kurz na nich osiądzie - a chyba ciężko się je odkurza :) pozdrowienia | |
|
2016, wrz 30 10:36
Witaj sizom, dzięki!
Można je odkurzać, nie są aż tak delikatne, szczególnie jak zaklei się całość :) Trzeba tylko zmniejszyć moc w odkurzaczu, aby nie wciągnął całej płyty oraz użyć jakiejś szczotki z włóknami. Nie mniej jednak sam fakt, że możesz je złożyć i zmieniać konfigurację daje już spore możliwości. Pozdrawiam! | |
|
2016, gru 25 13:51
Witam Rogdush. Efekt jest całkiem dobry moim zdaniem, ale ile w to włożyłeś pracy i zainwestowałeś czasu, mnie przeraża. Ja wymyśliłem sobie że jak już będę miał gdzie rozłożyć jakiś większy stół na tego typu sprawy, blat będzie zielony. Na taki blat nie muszę układać zielonych płyt, tylko podstawy do budynków w kolorze szarym. Jedynie wodę będę musiał dorobić, natomiast cały zielony świat już mam. Bardzo podoba mi się pomysł na tło, czyli pionowa dekoracja wokół. Ten pomysł na pewno wykorzystam u siebie. A co wy myślicie o zielonym blacie?
| |
|
2016, gru 25 14:18
Hej Benny!
Osobiście uważam, że blat to słabe rozwiązanie. Zajmuje sporo miejsca i nie masz możliwości zmiany konfiguracji. Poza tym musiałbyś ten blat samodzielnie pomalować i znaleźć jakiś ciekawy kolor zieleni. To też chwilę czasu może zająć. Ja lubię bibułę bo daje ciekawy efekt tekstury. Można prościej to rozwiązać kupując kolorowy papier. W sklepach papierniczych można znaleźć duże płaty papieru jednolitego koloru o rozmiarach nawet 100cm x 60cm. Może czasu trochę musiałem w to włożyć, ale postanowiłem to zrobić ponieważ wiem, że mogę teraz tego użyć wiele razy. Jak będę układać kolejną scenerię to rzadko będę potrzebował tworzyć nowe płyty. Daj znać Benny jak ułożysz swoją scenerię i obowiązkowo wrzuć kilka fotek na forum :) | |
|
2016, gru 25 16:57
Z kupnem płyty w odpowiednim odcieniu zieleni nie ma problemu (kwestia ile możemy na to przeznaczyć) Twój stół raczej mały nie jest i musisz porozkładać płyty na całej powierzchni. Bibuła ma ciekawą teksturę i to jest plus ale mi chodzi o to że świat czy to nasz czy lego jest zielony, więc kupię sobie zieloną płytę. Jakakolwiek budowa to beton wylany przez człowieka czyli w naszym wypadku płyty zazwyczaj 32x32. Wszystkie miasta czy wsie zbudowane zostały gdzieś pomiędzy drzewami, czyli ktoś postawił sobie chałupkę na trawie a dopiero potem wylał beton i asfalt. Wracając do tematu wymiarów blatu, płyty wiórowe o grubości 18 mm z tego co wiem można kupić w arkuszach 2,60x1,80 m. Pociąć ją na wymiary jakie nam pasują to żaden problem. Można zrobić kilka małych z możliwością dostawiania jednej do drugiej w razie potrzeby. Konfiguracje masz wtedy dowolną. Rozkładając lotnisko dookoła niego rozkładasz zielone płyty papierowo bibułkowe że tak się wyrażę. Krawędzie pasa startowego są zielone więc ma to sens. Mi chodzi o to że nie muszę ich rozkładać bo okolicę już mam zieloną. I dla jasności, nie krytykuję twojego pomysłu. po prostu mówię że mam inny.
Co do moich scenerii, jak zmienię mieszkanie to wtedy zacznę je robić. (na zielonej płycie) Obecne jest o kilka pokoi za małe. Ale zapewniam że fotki wrzucę. |
Napisz komentarz...